Τιτλοι τελους!

Ωρα να κλεισει αυτο το ημερολογιο... Το πηρα αποφαση!

Ξεκηνησα ηδη με μια αναρτηση στην καινουρια μου γωνια!
Και ελπιζω να την κρατησω αυτην την φορα!

Αντιο απο εδω!

Χρονια και Ζαμανια....

Δυο χρονια και κατι ψιλα εχουν περασει απο την τελευταια φορα που εγραψα... Σχεδον ειχα ξεχασει αυτην την γωνια... Οχι επιτηδες... Αλλα μετα το ξεσπασμα αυτης της φρικτης καταστασης, της οικονομικης κρισης, που ξεκινησε τοτε, και απο εκεινη την στιγμη δεν ξανασηκωσαμε κεφαλι, δεν ειχα Ιντερνετ... Θα μου πεις... οτι μπορουσα να μπαινω απο νετ καφε, αλλα πραγματικα την ξεχασα αυτην την γωνια... Και εγιναν πολλα... παρα πολλα...

Εδω και 8 μηνες μετακομισαμε και πλεον μενουμε μαζι, στο ιδιο σπιτι στην ιδια πολη, οχι οτι βρισκομαστε παραπανω, μιας και οι δυο βαραμε 12ωρα στην δουλεια, εκεινος σπαστο, εγω συνεχομενο, αλλα τουλαχιστον ειμαστε μαζι το βραδυ. Εχω 8 μηνες να κοιμηθω στον καναπε!!! Αυτο κι αν ειναι σημαντικο. Κοιμομαστε αγκαλιτσα... σαν κατι χαμστερακια που βλεπουμε σε ενα Ρet Shop απεναντι απο το σπιτι μας...

Το σπιτι μας... Καποτε ηταν σαν φιλοξενουμενος... Τωρα ειναι το σπιτακι μας! Μικρουλι αλλα βαμμενο πολυχρωμα. Το φτιαχνουμε κι εμεις οσο μπορουμε, το προσεχουμε! Λειπουν βεβαια πολλα ακομα αλλα υπαρχει αγαπη... Αγαπη... Απλα Αγαπη. Δεν νομιζω οτι οσο γεματο και να ηταν αν δεν υπηρχε Αυτη, τοτε θα εμοιαζε κενο....

Πια δεν νιωθω μονη... Λιγακι μονο οταν εκεινος δουλευει Σαβατα Κυριακες και Αργιες. Τουλαχιστον ξερω οτι θα ειμαστε μαζι το βραδυ. θα βαλω να φαμε, θα δουμε λιγο τηλεοραση, και μετα αγκαλιτσα για υπνο....

Και ηρθε το ερωτημα στο μυαλο μου. αφου δεν ειμαι πια μονη και δεν με πιανει μελανχολια... μηπως πρεπει μετα απο αυτην την δημοσιευση να κλεισει ο κυκλος του, και να παμε σε κατι νεο? Σε κατι καινουριο που εχω στο μυαλο μου εδω και καιρο να δημιουργησω....
Θα το σκεφτω... θα δειξει.... Μπορει...

Αλλαγη ωρας...και....

Αλλαξε η ωρα και εχω μονιμως την αισθητη οτι ειναι πολυ πιο αργα απο οσο ειναι πραγματικα... ειναι 6 και εγω νομιζω οτι ειναι 9 η 10 το βραδυ.... Καποτε μου αρεσε οταν νυχτωνε νωρις, γιατι τοτε ειχα παρεες, ειχα τις φιλες μου, ηξερα οτι θα στεκι μου θα ειναι ανοιχτο ολη την μερα να παω οποτε θελω, και να βρω παντα καποιον εκει. Τωρα που ειμαι μακρυα απο τον τοπο μου, και με τον καλο μου να λειπει τις πιο πολλες μερες, το βραδυ με ψιλοτρελαινει. Γυριζω σαν την αδικη καταρα ολη μερα απο δωματιο σε δωματιο. Ευτυχως το σπιτι ειναι ψιλομεγαλο και εχω δωματια να τρυγυρισω!

Και οταν ερχεται η ωρα να πεσω για υπνο! Γαριδα το ματι. Ενω παντα κατα τις 3 το μεσημερι με πιανει μια υπνηλια και ποτε δεν κοιμαμαι, γιατι αν κοιμηθω θα ξυπνησω την αλλη μερα το πρωι, παντα πιστευω οτι θα πεσω ξερη το βραδυ, αλλα γελοιεμαι παντα. Κι ετσι το βραδυ στρυφογυριζω στον καναπε σαν σκουλικι. Βρε απο εδω, βρε απο εκει, σκεπαζομαι-ξεσκεπαζομαι τιποτα. Ξαγρυπνη!

Για να καταφερω τελικα να κοιμηθω στις 4 τα ξημερωματα και το επομενο πρωι να μην εχω σηκωμο...

Υπεροχα.....

Επιτελους Ρεπο....

Ενα σαβατοκυριακο περασαμε μαζι και δεν ξεκολησαμε καθολου! Ειχαμε να περασουμε τοσο καλα απο τοτε που ηρθαμε εδω περα! Ολη μερα γυριζαμε απο εδω και απο εκει! Καφεδες, φαγητο εξω, βολτες στις πλατειες! Σαν ερωτευμενα 16 χρονα! Οχι οτι εχω κατι με τα 16 χρονα... ισα ισα ειναι απο τις πιο τελειες ηλικιες, απλα να βλεπεις 25+ γομαρια να φερονται σαν ερωτευμενα μωρα... ειναι νομιζω λιγακι υπερβολικο! Ευτυχως μικροδειχνουμε και οι δυο!!!!

και περιμενω με αγωνια να ερθει το επομενο ρεπο του....

Το περιεργο μ'εμας ειναι οτι οσο πιο ζορικα περναμε, τοσο πιο πολυ δενομαστε, και τωρα τελευταια εχει αρχισει να μου δειχνει μια τρελη αδυναμια, τοση που παραξενευομαι κι εγω!

Αλλα Μ'ΑΡΕΣΕΙΙΙΙ

Η Ζωη

Η ζωή μας σαν νερό κυλάει
Μα η ψυχή ποτέ δεν γερνάει
Παιδί πάντα παραμένει
Αν δεν ειν' φυλακισμένη

Όσα βάσανα κι αν έχεις
Φυλαχτό να την προσέχεις
Οτι και να σε σκοτίζει
Ονειρέψου ότι αξίζει

Μονό μ' ελπίδας όνειρα
Ξεγελάς της μοίρας τα εμπόδια
Και χαίρεσαι με τις μικρές
Της αγάπης τις χαρές

Τελικα.........Μ'αγαπας....

Η προοπτικη να χωρισουμε, αν δεν καταφερω να βρω συντομα δουλεια σε ταρακουνησε χθες πολυ. Εκει που το θεμα ειναι ποτε θα με αφησεις εσυ, τελικα προεκυψε το προβλημα μην σε αφησω εγω οχι γιατι κουραστηκα η βαρεθηκα, αλλα γιατι δεν θα εχω την οικονιμικη δυνατοτητα να παραμεινω στην πολη που μενουμε, και θα πρεπει να γυρισω στο πατρικο μου.

Σε χαλασε... Διαπιστωσες οτι μπορει να ειναι κοντα ο καιρος που θα με χασεις, και δεν σου αρεσε καθολου. Ειπες θα προσπαθησεις οσο σε παιρνει να με στηριξεις. Δεν με αφηνεις να σου φυγω, οχι απο τετοια μαλακια.

Να ξερεις δεν θα τα παρατησω, θα παλεψω μεχρι την τελευταια στιγμη να μεινουμε μαζι, ακομα και αν χρειαστει να ερθω εγω στην πολη που ειναι η δικη σου δουλεια...

Εεεε ακους? Δεν γινεται να χωρισουμε εμεις... Αντεξαμε πολλα για να τα παρατησουμε τωρα. Οσο αντεχεις κι εσυ να εισαι διπλα μου, θα ειμαι κι εγω...

Σ'αγαπαω... και Τελικα Μ'αγαπας κι ΕΣΥ!!!!!

Ξημερωνει....

Επιτελους κανει και λιγη ψυχρα. Ηδη χθες που εβγαλα τα πρωτα μακρυμανικα ενιωθα μια κουκλα! Οσο ψυχραινει ο καιρος, τοσο πιο ομορφη νιωθω! Σαν να μου πηγαινει το κρυο.

Και μολις σημερα, δηλαδη χθες που ξαπλωσαμε, ενιωσα αυτο που λενε "κρυο, καιρος για δυο" και που ολο το καλοκαιρι λογο της τρελης ζεστης το ειχα ξεσασει τελειως. Και πριν φυγει ο καλος μου ειπε οτι το μονο που θα ηθελε σημερα ηταν να ξυπνησουμε μαζι, να πιουμε καφεδακι και να αραξουμε στον καναπε μας κουκουλωμενοι μια μια κουβερτα και να μην μας νιαζει τιποτα.

Παραπονο μας εχει γινει. Κοιμομαστε απο τις 9 το βραδυ, που κανονικα τετοια ωρε ξυπναγαμε και ετοιμαζομασταν να βγουμε εξω... Τωρα 9 κοιμομαστε και στις 4:00 εκεινος ξυπναει, την ωρα που συνηθως γυριζαμε σπιτι, η πηγαιναμε για ενα τελευταιο ποτο καπου.

Την καταντια μας γαμω... Κι εγω?

Κρυωσα να παρει. Ωρα να χωθω στον καναπε, με μια κουβερτα, και το μαξιλαρι μου αγκαλια. Και πως να μην νιωσω μονη?